Od Osiecka do Otwocka

Po nocy spędzonej nad brzegiem zarastającego stawu obudził nas upał. Ten dzień, w odróżnieniu od wczorajszego, zapowiadał się bardziej słoneczny. Pierwsi wstali oczywiście Ci, którzy wczoraj najmniej przeszli 😉 Śniadanie i zbieranie obozu zajęło nam sporo czasu bo skoro byliśmy już w komplecie, nie mieliśmy powodów by się spieszyć.

DSCN4059DSCN4066

Nad stawem zrobiliśmy sobie jeszcze pamiątkową fotkę i wyruszyliśmy w dalszą drogę, ku uciesze niedawno przybyłych wędkarzy, którzy mieli chęć na naszą miejscówkę 😉

DSCN4067 DSCN4068

W pobliżu natknęliśmy się na padalca, który z braku innej możliwości udawał martwego i dał się doskonale fotografować 😉

DSCN4072 DSCN4076

Chcąc ominąć jedną w uczęszczanych dróg wymyśliłem skrót, który sprawił, że utknęliśmy na chwilę w gęstych zaroślach i musieliśmy ratować się wyjściem z lasu przez ugór porośnięty nawłocią.

DSCN4079 DSCN4080

Było już koło południa i gdy szliśmy przez otwarte pola, słońce mocno dawało nam się we znaki. Na jednym ze wzgórz ukazał nam się ciekawy widok na dolinę Wisły. Gorące i mokre powietrze nie dokuczało tylko zmiennocieplnym 😉

DSCN4081DSCN4090

Gdy znów weszliśmy do lasu, oprócz kurek trafiły się też prawdziwki, niestety pełne robali.

DSCN4088 DSCN4089

Idąc dalej, spotkaliśmy samotnego wędrowca. Szczerze mówiąc, była to pierwsza osoba, jaką w ogóle spotkałem w tych okolicach na szlaku turystycznym, chodząc tam dosyć często od ponad 5 lat. Zawsze byli to tylko grzybiarze lub tubylcy jadący na rowerze do sklepu, kościoła lub pracy.

DSCN4095 DSCN4098

Za parę kilometrów wędrowiec znów się pojawił, gdy odpoczywaliśmy w cieniu starego dębu. Zaprosiliśmy go na chwilę odpoczynku i pogaduchy 🙂 Po kolejnym wymyślonym przeze mnie skrócie mającym na celu ominięcie asfaltowej drogi, a który skończył się w ciernistych krzewach tarniny, wyszliśmy znów z lasu. Lało się z nas niemiłosiernie. Innych nie badałem, ale moja koszulka dosłownie mogła być wyżymana od potu, choć nigdy za mocno się nie pocę. Po uzupełnieniu zapasów, głównie wody, w miejscowości Podbiel, ruszyliśmy w sam środek Bagna Całowanie.

DSCN4099 DSCN4100

Wdrapaliśmy się na wieżę widokową i siły nas całkiem opuściły. Zrzuciliśmy ciężkie plecaki i po prostu padliśmy na deski. Powietrze drgało z gorąca i widać było na horyzoncie, jak bagno dosłownie paruje. Trochę się posililiśmy i… wszyscy usnęliśmy 😉 Drzemka trwała może z godzinę, ale pomogła nam odzyskać siły.

DSCN4105 DSCN4106

Po regeneracji postanowiłem poszukać drugiej wieży widokowej, która jest zaznaczona na mapie, ale nigdy do niej nie doszedłem. Ubezpieczał mnie jeden kolega, bo ten fragment bagna miałem niezbadany. Szliśmy dawną ścieżką edukacyjną, która pojawiała się i znikała w gęstej bagiennej roślinności. W pewnym momencie wyglądała tak 😉

DSCN4112 DSCN4109.

Dalej nie szliśmy bo w rzęsie chował się 2-metrowy kij i dna nie było, a stan mostu nie zachęcał do przechodzenia. Uznaliśmy, że z ciężkimi plecakami lepiej nie ryzykować kąpieli. Wróciliśmy do pozostałych i poszliśmy wszyscy dalej utwardzoną drogą.

DSCN4114DSCN4116

Siły, które odzyskaliśmy na wieży pozostały zaraz pogrzebane w gorącym piasku wydm górujących nad bagnami.

DSCN4117 DSCN4123

Wszyscy się cieszyli, gdy wreszcie znaleźliśmy miejsce na biwak. Znów posiedzieliśmy do późna bo wrażenia całego dnia, choć męczące, to jednak dostarczyły niezapomnianych emocji 😉

DSCN4126 DSCN4127

Trzeciego dnia postanowiliśmy się już oszczędzać. Z ciężkim sercem odmówiliśmy sobie przedzierania się przez dzikie podmokłe lasy Bagna Całowanie. Pokazałem tylko kolegom kilka tajemniczych ziemnych kręgów, na które kiedyś trafiłem. Dalej mieliśmy odwiedzić  dwa zachowane w całości bunkry przedmościa warszawskiego.

DSCN4128 DSCN4129

Największą przyjemność zaczęły nam sprawiać chwile odpoczynku 😉 Krótkie posiłki się przedłużały a od upału każdy miał ochotę na drzemkę. Pogoda była iście afrykańska, jak w książkach Kapuścińskiego, gdzie ludzie działają jakby w zwolnionym tempie… Gdy tak się wylegiwaliśmy na trawie, ktoś powiedział: „Bunkrów nie ma, ale też jest zajebiście” 😉 No właśnie, w planie były jeszcze bunkry!

DSCN4130 DSCN4132

Jeden z nich jest właśnie remontowany, ale można było nawet wejść do środka. Przynajmniej tu było chłodno 😉

DSCN4135 DSCN4134

DSCN4138 DSCN4141

Drugi schron został odrestaurowany kilka lat temu i wyposażony, jednak otwarty do zwiedzania jest nieregularnie i bardzo rzadko. My akurat nie mieliśmy szczęścia by wejść do środka.

DSCN4147 DSCN4148

Od tego miejsca poszliśmy już kilka kilometrów prostą drogą do najbliższej stacji PKP. Gdy dotarliśmy do Pogorzeli i czekaliśmy już na pociąg. czuliśmy jednak mały niedosyt, planując już kolejne wyprawy 😉

Dziękuję przy okazji kolegom, że dali się wyciągnąć na wspólny wypad. Niektórzy mieli dopiero okazję się poznać, ale nic tak nie integruje jak wspólna wędrówka i noce spędzone gdzieś w dziczy przy ognisku. Cieszę się, że udało mi się zebrać parę osób o wspólnej pasji.

Do zorganizowania wspólnego wypadu skłoniło mnie niedawne tragiczne wydarzenie. Choć mieszkaliśmy z jednym kolegą w tym samym mieście, rozmawialiśmy na forum, wypad ciągle odkładaliśmy, aż jego nagła śmierć nie dała nam szansy na wspólną przygodę… Piotr został godnie pożegnany przez przyjaciół i znajomych z forum Reconnet.pl na specjalnym zlocie. W świadomości każdego z nas coś po nim pozostało. Mnie zainspirował by integrować środowisko osób kochających las, dzikie wędrówki i nocne dyskusje przy ognisku.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Relacje z wypraw. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

21 odpowiedzi na „Od Osiecka do Otwocka

  1. niszka pisze:

    No nie wierzę, że tyle przegapiłam na bagnie całowanie 🙁 To znaczy wiedziałam, że straciłam, ale nie spodziewałam się, ścieżka dydaktyczna wiedzie aż tak urozmaiconymi widokowo terenami… Ciekawe, jak bardzo wciągające są te bagienka – tak dosłownie, bo że można z zauroczeniem do nich wpaść po uszy, to już wiem :> Mam nadzieję, że i ja się kiedyś załapię na jakiś wspólny wypad 😉

    Pozdrawiam 🙂

    • Dawid pisze:

      Ścieżka nadal pozostała zagadką. Tym razem nie odważyliśmy przejść przez zerwany most, ale po drugiej stronie jest zaznaczona na mapie jeszcze jedna wieża widokowa.

  2. mirek pisze:

    Było super! Trzeba będzie to powtórzyć. Jest jeszcze wiele ciekawych miejsc do odkrycia… 🙂 Dzięki Panowie za wspaniałe towarzystwo i koleżeńskie wsparcie. 😉

    • Dawid pisze:

      Powtórka z pewnością będzie. Nie wiem kiedy znów się uda nam się zorganizować, ale są już kolejni chętni na wędrówkę 😉

  3. Jarek pisze:

    Chętnie przyłączyłbym się do kolejnej wyprawy – wysyłka maila z poziomu kontaktu nie działa – stąd piszę tutaj.
    Pozdrawiam

    • Dawid pisze:

      Rzeczywiście jest jakiś problem z formularzem kontaktowym. Walczę z tym od jakiegoś czasu. Mam jednak Twój adres mailowy więc dam znać, jakbym planował jakiś wypad towarzyski podobny do tego.

  4. Gordon pisze:

    Ten padalec, nie udawał martwego, chyba nie był przerażony 😀

  5. Ekozefir pisze:

    Niesamowita wycieczka, bardzo urzekający jest ten most w gęstwinie.

  6. Grzesiu pisze:

    Świetna wyprawa i zdjęcia. Każdy może w takiej uczestniczyć?

  7. Michał pisze:

    Super, zazdroszczę. Ostatni taki wypad – spanie w namiocie, bieganie po lasach miałem chyba z 15 lat temu, w harcerstwie. Wtedy przez kilka nocy spaliśmy nawet w szałasie własnej roboty. Trzeba to jak najszybciej powtórzyć.

  8. Alicja pisze:

    Bardzo interesująca wyprawa. Masz dobry styl w opisywaniu wypraw no i fajną cechę, że zawsze wrzucasz po dwa zdjęcia z danej chwili, miejsca. Na pewno będę śledziła Twojego bloga, bo jest niezwykle interesujący. Oczywiście jeśli obiecasz mi, że tych wypraw będzie więcej 😉

  9. Madziula pisze:

    Na mnie największe wrażenie robią zdjęcia! Rewelacja!

  10. Jacek pisze:

    Fajnie 🙂 Właśnie chciałem wysłać maila z formularza kontaktowego ale nie idzie. Chętnie nawiązałbym kontakt. Pozdrawiam

  11. grzech pisze:

    świetna sprawa taki biwak. W tym roku z moim synem wybieram się na taki biwak na morzem. Spanie w namiocie, jazda rowerem i ognisko.

  12. mocnerowery pisze:

    *Niszka przegapić na bagnie całowanie to rzeczywiście strata 😛 Czytając wpis chciałoby się powiedzieć ahoj przygodo. Padalce i zaskrońce to moi ulubieńcy, chociaż już spotkanie z żmiją przyprawiło mnie o ciarki. Fajna wyprawa a zdjęcie bagna po prostu bajeczne. Pozdrawiam

  13. Florian pisze:

    wybrałbym się kiedyś na takie coś a nie wiecznie hotel i hotel.. nudy…

  14. rozbawiony pisze:

    witam.

    Kiedy następny taki wypad? Penetruje te tereny z żoną i córkami – ale taki wypad z namiotem i ogniskiem to jest coś.

  15. Adam pisze:

    Fajny wypad, kiedyś też muszę taki zorganizować.

  16. Karolina pisze:

    Może dzięki Tobie ten rejon stanie się nieco bardziej popularny i spotkasz tam następnym razem więcej niż 1 wędrowca 😉 Mój urlop dopiero za miesiąc, ale i tak tam się wybiorę – zdjęcia zachęcają 🙂

  17. Basia pisze:

    Te wpisy i ten blog powodują, że sama mam ochotę wyruszyć na taką podróż 🙂 Achh wyrwać się z wielkiej korporacji… 🙂 Gratulacje podróży i pięknych przygód.:)

  18. Tomtom pisze:

    Gratuluję takich wypadów.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

CommentLuv badge